Chłoniak Hodgkina rozpoznawany jest w Polsce u 800-1000 osób w ciągu roku. Stanowi około 0,7% wszystkich nowotworów. Pozostałe chłoniaki złośliwe to około 6000 zachorowań rocznie.
Diagnostyka
W diagnostyce chłoniaków stosuje się badanie fizykalne, badanie morfologiczne krwi, CT, biopsję węzłów chłonnych, biopsję szpiku. Podstawowym narzędziem w ocenie stopnia zaawansowania choroby jest CT. Ograniczenie tej metody stanowi kryterium wielkości w ocenie węzłów chłonnych oraz niesatysfakcjonująca czułość w ocenie zajęcia szpiku kostnego, wątroby i śledziony. Zarówno chłoniak Hodgkina jak i chłoniaki nieziarnicze cechują się wzmożonym metabolizmem glukozy, co umożliwia ocenę zaawansowania procesu podczas jednego badania PET. Czułość i swoistość tomografii pozytonowej w stagingu chłoniaków wynoszą odpowiednio 90% i 93%. Intensywność utylizacji FDG u nieleczonych chorych okazała się być dobrym czynnikiem prognostycznym. Jednocześnie wykazano, że zastosowanie CT oraz PET u jednego chorego pozwoliło wykryć więcej ognisk rozrostu niż zastosowanie każdej z metod osobno. PET okazał się być również bardziej czuły i swoisty niż scyntygrafia kości w diagnostyce zajęcia szpiku. Wykonanie badania FDG zmienia staging u 7% do 22% pacjentów.
Terapia
Drugim ważnym wskazaniem do badania PET jest monitorowanie skuteczności terapii. Obraz tomografii transmisyjnej (CT) często jest niejednoznaczny z powodu np. rezydualnej masy w śródpiersiu. Podanie znakowanej glukozy pozwala stwierdzić, czy w masie tkankowej pozostałej po radio- i chemioterapii są ogniska nowotworowe oraz ocenić odpowied¼ na zastosowane leczenie. Ocenę skuteczności najlepiej jest przeprowadzić około 40 dni po zakończeniu leczenia.
Wskazania do badań PET w chłoniakach obejmują staging chorych przed leczeniem w połączeniu z CT i innymi stosowanymi metodami, ocenę skuteczności chemioterapii w początkowej fazie leczenia (np. po 2 kursach) celem selekcji grupy wymagającej zmiany postępowania, kontrolę po zakończeniu leczenia.
